Puisi alam

Kemurkaan Alam

Kutermangu dalam kelam

Dalam diam kupahami

Rembulan tampak mendung merenungi bumi

Seberkas haru larut, terbalut, kalut dalam kabut, dan takut

Terpaku ratap meratap jiwa-jiwa nan serakah

Cakrawala mulai meronta, menahan keserakahan birahi

Tiada ketenangan, tiada ketentraman

Hanya tersisa percikan kekalutan nan mulai meraja

Bumi tlah telah lelah memopoh rasa sabar akan keserakahan-keserakahan itu

Kini ia bergerak selaksa murka

Isak tangisnya porak-porandakan semua

Sekejap ia melahap semuanya hanya dengan sebuah irama alam nan memekik sukma

Kini tak ada lagi hamparan hijau tergelar indah

Cakrawala nan tampil cemerlang, berselendang pelangi nan membumbui kemegahan alam

Gema alunan nyanyian burung nan syahdu

Dan mesranya sapaan angin nan mendamaikan sukma

Kini nan tersisa hanyalah hamparan hitam, kelam, kelabu, mengisyaratkan kegersangan

Cakrawala nan gelap, berhiaskan gemuruh-gemuruh kejam

Alunan perih tangisan jiwa-jiwa nan kehilangan

Dan desiran angin lembab disertai aroma anyir darah nan bertumpahan dan berserakan

Kawan…

Adakah sukmamu tergelitik akan semua ini ?

Masihkah kau teguhkan keserakahan birahimu ?